Warszawa.

Betonowe miasto!
Dokąd idziesz?
Tutaj syf, menelstwo.
Tutaj zieleń, pełne patosu budynki
ludzi wiecznie pełno.
Pełnych blizn, łez, szczęścia, ran
Biegnie szybko czas,
a betonowa WWA
rozdarta między luksusem, byciem "stolicą europejskich gwiazd", 
a bieda, brudem, miejscem zaniedbanych przestrzeni
Powoli depczą ślady Powstania 
zakopać historię chcą? 
Polska stolico! 
Dokąd zmierzasz? 
Być ikoną, być sercem europejskiego kraju 
Ciężar bycia stolicą miażdżył nie raz 
WWA, gnaj do przodu 
nie daj się ludzkim hienom 
Bądź sercem Polski 
Dumą Polski.

Dla tych, którzy codziennie walczą o siebie i życie. Bez Pani D.

Powracasz, czołgasz
Przez błoto, lęk.
Co Ty o tym wiesz?
Czy Ty o tym wiesz?
BÓL i gniew
Gdy ograniczasz
Pękła zbroja, pękło serce.
Krwawią ręce
Zabierz, w podzięce
Czołgasz się przez lęk
Morze łez
Smutna Pani obserwuje
Upadek.
To nie przypadek
Połamała miecz pewności siebie
Bliżej do trumny
Wracasz na kolanach
Papierowo wszędzie
Nie uciekniesz
Może tylko we śnie
Dzień za dniem
Zgubił się rytm
Nie wiesz czy to hymn
Dzikie hieny, wyszarpią mięśnie
Mózg i serce
Za prawdę
Indywidualność
Bez wyrazu twarzy
Metek, papierków
Czołga, kona
Nie poprowadzisz za rękę
Nie wyczyścisz wnętrza
Zdarte kolana
Jeszcze nie pora
Długa będzie droga
Wróci albo skona.