BEZTYtułu

 Jestem nad tym.

Jestem ponad tym.

Toksyczne uczuć rzeki płyną po zieleni serc.

Niszcząc dobro.

Stoję nad zmanierowanymi postaciami.

Nienawidzę.

Cierpienia słabszych.

Kopiesz "innego".

Poniżasz się kolego.

Uderzasz chamskim słowem.

Poniżasz się koleżanko.

Gnębisz zwierzęta.

Kara będzie wielka.

Wyśmiewasz indywidualizm.

Świat wyśmieje kiedyś Ciebie.

Każdy jest człowiekiem.

Bogactwo to nie drogie ciuchy, gadżety i wypasione fury.

To dobre serce.

Mądrość.

Nie sztuczna popularność.

Troska o bliskich, środowisko.

Mówisz: Głupota.

Nie świata.

Twoja.

Każdy z nas zakłada swoją "zbroję codzienności".

"Nosi swój krzyż."

Nie oceniam.

Ty też nie oceniaj.

Nie karz głupio się uśmiechać.

Czasem "milczenie jest złotem."

Pokora to najlepsza cecha.

Wiedz o tym Ty.

Wiem o tym ja.

 

 

 

 

MIŁOŚĆ

Nie umiem pisać o miłości.

Wszyscy myślą, że to proste i łatwo przychodzi.

Nie umiem pisać o wielkich uczuciach

lecz o smutku i upadku w dwóch ludziach.

Sama zamroziłam swoje serce.

Zamknęłam w skrzyni mej duszy, głęboko.

Teraz gdy mam trzy dychy.

Czym jest miłość? Nie wiem.

Może to zrozumienie.

Wspólny rozwój. 

Swoje pasje.

Miłość do siebie.

Szacunek dla słabszych,

szacunek do innych.

Empatia do tych "najmniejszych", natury.

Troska o bliskich,

dbanie o swój komfort fizyczny jak i psychiczny.

Ciągle szukam odpowiedzi

jak to może wyglądać.

Nie umiem pisać o miłości.

Tak samo jak trudno mi ją pokazać.

Może nie jestem w tym jedyna.

Może ktoś wyśmieje te słowa.

Kochasz? 

Kochaj.

Po swojemu.

Bliskich,

Naturę,

Żonę, męża

Syna czy córkę.

Kochasz?

Kochaj

Siebie,

Mnie,

a ja wtedy i Ciebie.

 

Witamy jesień

Szarym krokiem.

Złocistym tonem.

W deszczowy płaszcz ubrana.

We włosach resztki słońca.

W dłoniach bukiet liści.

Ścisnęła dłoń promiennej pannie.

Zasiadła na tronie delikatnie, zgrabnie.

Jesień.

Dla jednych wyczekiwana pora,

Dla innych chłodna, smutna i markotna.

Pogoda ma swoje cztery panny.

Każda wprowadza w przyrodzie zmiany.

Rozgości się na trzy miesiące,

zadziała swoje.

Słońce z deszczem uwolni,

a następnie ustąpi miejsca białej panience

aby ta mogła schłodzić wszystko, wszędzie.

Miejmy nadzieję.

 

Kłamstewka

 Zawsze gdy widzę Twój wdzięk.

Uśmiech, którym darzysz wyjątkowo mnie.

Kochankowie gdy nastanie noc,

odkrywasz tylko dla mnie swą cielesność,

jej urok, moc.

Nie wiesz jaką tajemnicę ukrywam.

Nigdy byś się ze mną nie zobaczyła.

Nadal pociągasz, pragnę więcej.

Nadal widzę tą urzekającą kobietę.

Noc z Tobą zawsze za krótka,

dlatego rano nie wymkniesz się z mych ramion,

ale po wspólnym śniadaniu znikniesz.

Nie dowiesz się, jak źle zachowałem się.

Jest inna.

Nie jest niczemu winna.

Tak samo jak Ty.

Nie wybaczyła byś mi tego.

Nigdy więcej nie spojrzała w oczy.

Obwiniała siebie za mój błąd.

Dla mnie będziesz stale..

Będę czekał zawsze.

Jestem samolubnym gnojem.

Tyle powiedzieć mogę.

Nigdy tego nie usłyszysz.

Jak bardzo. Bardzo Cię zawiodłem.

 

 

Wolność każdy kocha i rozumie.

Polska, która długo o wolność walczyła.

Demokracji podała rękę.

Trzydzieści parę lat temu.

Następnie do NATO wysłała depeszę.

Świat do wspólnego, militarnego paktu przyjął.

Idąc drogą wolną, zamarzyła we Wspólnotach Europejskich być,

do drzwi UE zapukała.

Na odpowiedź wytrwale czekała,

cierpliwość opłacała.

Skok rozwojowy.

Kraj, który był „odarty z głosu”.

Kluczowym partnerem Europy.

Za jakiś czas Polityka

dała źle o sobie znać.

Wypchnęła demokrację z serca Polski.

Lecz historia pamięta.

Naród polski pamięta

O co toczyła się walka.

Wstać z kolan, gdzie „bicz sowiecki” był.

Nie czuć strachu, głodu,

być sobą, wolną osobą.

„Mali panowie w garniturach”

Czas wasz minie,

jak każda agentura czy dyktatura.

Polska poda demokracji znowu dłoń, mocniej.

Powie twarde: „DOŚĆ!”,

Bo historia i naród pamięta.

„Jeszcze Polska nie zginęła…”

Jeszcze demokracja w Polsce nie umarła.

 

 
 

 

 

Gdy boli dusza, nie ciało.

Bujała się często,

z lewej, do prawej

Z góry w dół.

Odwrotnie, nieprzytomnie.

Huśtała się

w dresie, w sukience.

Bujała się wiele razy w życiu.

Sama, w toksycznych relacjach,

ze łzami w oczach, uśmiechem.

Huśtała się rankiem bądź wieczorem.

Samotnie, wśród znajomych,

w ciszy, szumie pracy.

Ma skorupy charakter 

ma też jedwabny charakter.

Życie to nie bajka,

życie to Twoja huśtawka.

 

 

30.

 Trzy zero

nie tajemna liczba koleżanko 

Trzy i zero.

To nic takiego kolego 

Trzy

Upadły wieloletnie relacje.

Zero

Smutków.

Kłamstw.

Idiotycznych prawd.

Trzy, zero

Zawsze sobą

Nie spełniać niczyich oczekiwań

Mieć swoje marzenia i ambicje

Bez retuszu, durnych zdjęć.

Żyć, nie na pokaz.

Nie dać hienom pożywki.

TRZY ZERO

Liczba, może i przedziwna

niczemu nie winna,

a ja zostaję przez tyle lat prawdziwa 

Wszędzie fałszywe twarze.

 Maska 

Mila buzia

Uśmiechają się

Puste oczy.

Osaczają fałszywe spojrzenia 

Zatapiam się w bagnie fałszu.

Udawanego płaczu.

Oceniania za wszystko.

Bastuj.

Nieszczera Twoja twarz

powiedziało jej lustro

Kto najwięcej kłamie w moim świecie?

Lustro?

Kto zabija ludzi gniewem?

Ty.

Szkaradna jej twarz.

Zakłamany świat.

Brzydki świat.

Brzydcy ludzie.

Wbijesz ostry nóż.

Smutny uśmiech Twój,

w oczy moje spójrz.

Zabawna życzliwość

Taneczna uczciwość.

Ludzka obłuda.

Twój sługa.

Nienawidzę.

Nie znoszę.

Bezkształtne osoby.

Wyjdź.

Zatruwasz powietrze

Żegnam Cię, dziewczę.